Quirine Viersen

Quirine Viersen geldt als een van de vooraanstaande Nederlandse cellisten van haar generatie. In haar spel staat het overbrengen van de emotionele essentie van muziek centraal: analyse en kennis vormen de basis, maar de kracht van haar interpretaties ligt in de directe, persoonlijke zeggingskracht.

Viersen studeerde bij haar vader Yke Viersen, Jan Decroos en Dimitri Ferschtman en werd verder gevormd door Ralph Kirshbaum, Natalia Gutman en haar mentor Heinrich Schiff. Op zestienjarige leeftijd was zij de jongste prijswinnaar ooit van het Scheveningen Internationaal Muziekconcours. Zij won prijzen op het Rostropovich Concours (Parijs), het Internationaal Cello Concours Helsinki en het Tsjaikovski Concours in Moskou, en ontving in 1994 de Nederlandse Muziekprijs.

Als soliste trad zij op met orkesten als het Koninklijk Concertgebouworkest, de Wiener Philharmoniker, het St. Petersburg Philharmonic Orchestra en het Israel Philharmonic Orchestra, onder dirigenten als Zubin Mehta, Bernard Haitink en Valery Gergiev.

Haar opname van Bachs cellosuites werd geprezen om balans en verbeeldingskracht. Quirine Viersen bespeelt een ‘Joseph Guarnerius Filius Andreae’ uit 1715, haar ter beschikking gesteld door het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds.